7.8เรื่องย่อ+ข้อมูลหนัง Masquerade (2012) จอมกษัตริย์เกาหลี
ในสมัยโชซอน พระเจ้าควังแฮทรงหวาดระแวงว่าจะมีผู้คิดปลงพระชนม์ จึงสั่งให้ราชเลขาฯ ตามหาคนที่หน้าตาคล้ายพระองค์เพื่อเตรียมรับมือเหตุฉุกเฉิน ฮอกยุนได้พบกับฮาซอน นักแสดงตลกสามัญชนที่เหมือนกษัตริย์จนแยกแทบไม่ออก เมื่อพระเจ้าควังแฮถูกวางยาพิษจนหมดสติ ฮาซอนจำต้องสวมรอยเป็นกษัตริย์ชั่วคราว ท่ามกลางราชสำนักที่เคยถูกความกลัวครอบงำ เขากลับได้เจอผู้คนที่พยายามทำหน้าที่ด้วยความเมตตาและห่วงใยประชาชน เรื่องราวจึงไล่ตั้งแต่ความวุ่นวายของการปลอมตัว ไปจนถึงคำถามว่า “ผู้นำ” ที่แท้จริงควรเป็นแบบไหน
พระเจ้าควังแฮใช้ความคลุมเครือของอำนาจและความเสี่ยงรอบด้านเป็นเหตุให้ต้องเตรียมตัวรับมือการลอบทำร้าย ฮอกยุนถูกมอบหมายให้ค้นหาตัวแทนจากคนที่หน้าตาเหมือนกษัตริย์ ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลาย เขาได้พบฮาซอน ผู้มีความเป็นมืออาชีพแบบคนทำมาหากินและคุ้นเคยกับการยืนต่อหน้าผู้คน
เมื่อแผนลอบวางยาพิษทำให้พระเจ้าควังแฮหมดสติ ฮาซอนถูกผลักให้เข้าไปอยู่ในบทบาทที่ไม่ใช่ของตัวเอง เขาต้องเรียนรู้จังหวะการคิด การตัดสินใจ และการรับมือแรงกดดันในราชสำนักที่เต็มไปด้วยสายตาสงสัยและเกมอำนาจ ช่วงแรกเต็มไปด้วยความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ และความพยายามฝืนบทบาทกษัตริย์ให้ดูน่าเชื่อถือ ทว่าความจริงไม่ได้อยู่แค่เรื่องการหลอกคนอื่น
ยิ่งอยู่ในพระราชอำนาจ ฮาซอนยิ่งพบว่าคนรอบตัวไม่ได้ต้องการเพียง “ผู้สวมรอย” แต่ต้องการทิศทางและความมั่นใจ ในขณะเดียวกันเขาก็เริ่มเห็นผลของอำนาจแบบเดิมที่เคยหวาดระแวงกับโอกาสที่ผู้คนบางกลุ่มพยายามนำด้วยเมตตาและความห่วงใยต่อประชาชน ทำให้โทนของเรื่องสลับไปมาระหว่างฉากชวนลุ้นในราชสำนักกับช่วงที่เผยให้เห็นมุมมนุษย์ของคนธรรมดาที่พยายามเป็นผู้นำให้ได้ แม้จะยังไม่รู้ว่าเส้นทางนี้จะพาเขาไปถึงไหน
ตัวเด่นอยู่ที่การเล่นบทแบบสุดขั้วของตัวละครเดียวที่ต้องถ่ายทอดทั้งกษัตริย์ผู้เย็นชาและโหดเหี้ยม กับฮาซอนชายธรรมดาที่มีน้ำใจ ทำให้ความต่างไม่ใช่แค่หน้าตา แต่เป็น “วิธีคิด” และจังหวะการแสดง
หนังผสมชิงอำนาจในราชสำนักเข้ากับความขบขันของการต้องปรับตัวเป็นกษัตริย์ ทำให้ความลุ้นไม่หนักจนเกินไป และมีมุกเรียกเสียงหัวเราะแทรกเป็นระยะ
ระหว่างเรื่องยังชวนตั้งคำถามจริงจังเกี่ยวกับความหมายของการเป็นผู้นำ โดยไม่ทิ้งอารมณ์ซาบซึ้งไว้เพียงเสี้ยวเดียว
Masquerade ทำให้การเมืองในราชสำนักไม่กลายเป็นเรื่องไกลตัว เพราะใช้การสวมบทกษัตริย์เป็นแกนหลักในการเล่า ทั้งฉากชวนลุ้นที่ทำให้ต้องติดตามอย่างระแวง และจังหวะขบขันที่ช่วยผ่อนน้ำหนักให้ดูเพลิน ภาพย้อนยุคเข้าใจง่าย ไม่ต้องมีพื้นความรู้ประวัติศาสตร์มากก็เริ่มสนุกได้ และแม้เรื่องจะมีมุก แต่แก่นของความคิดเรื่องการเป็นผู้นำก็ยังค้างอยู่หลังจบ แม้จะชัดเจนว่าเป็นความบันเทิงจากสถานการณ์ แต่อารมณ์ดราม่าก็เข้ามาเติมให้เรื่องมีชั้นเชิงพอสมควร
