The Blue Hour (2015) อนธการ

เรื่องย่อ+ข้อมูลหนัง The Blue Hour (2015) อนธการ

ชื่ออังกฤษ: The Blue Hour
ชื่อไทย: อนธการ
ปีที่ออกฉาย: 2015

ตั้ม (อรรถพันธ์ พูลสวัสดิ์) เป็นเด็กมัธยมที่ถูกเพื่อนที่โรงเรียนรังแ­กเป็นประจำ ตั้มไม่ได้รับการยอมรับจากครอบครัว และพ่อมักทำร้ายร่างกายตั้ม จนกระทั่งวันหนึ่ง ตั้มได้นัดเจอกับภูมิ (โอบนิธิ วิวรรธนวรางค์) เด็กหนุ่มลึกลับที่ตั้มรู้จักจากอินเตอร์เ­น็ต ทั้งสองคนได้นัดเจอกันที่สระว่ายน้ำร้าง และมีความสัมพันธ์กัน ภูมิทำให้ตั้มรู้สึกถึงความอบอุ่น ซึ่งเป็นสิ่งที่ตั้มโหยหาอยู่ตลอดเวลา และไม่เคยได้รับมันจากใคร
เมื่อความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดำเนินไป ตั้มได้เข้าสู่โลกที่อยู่กึ่งกลางระหว่างค­วามฝันและความจริง ที่เต็มไปด้วย ความมืด วิญญาณ และอันตราย จนนำไปสู่การก่ออาชญากรรมร้ายแรงที่สุดในช­ีวิตของเขา

“the blue hour” (อนธการ) คือ ช่วงเวลาหลังพระอาทิตย์ตก แต่ยังไม่มืด เป็นช่วงเวลาที่กั้นแบ่งระหว่างโลกจริง กับความฝัน ,ความดี กับ ความชั่ว และรวมถึง “ความโง่เขลาของมนุษย์”

ในเมืองที่เส้นแบ่งระหว่างเหตุผลกับความหวาดกลัวค่อยๆ เลือนหาย “The Blue Hour (2015) อนธการ” พาไปพบเรื่องราวของคนที่พยายามตามหาเหตุผลว่าทำไมความมืดถึงดูเหมือนเข้ามาใกล้กว่าปกติ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยสัญญาณเล็กๆ น้อยๆ ที่เหมือนจะชี้ไปทางเดียวกัน แต่ยิ่งเข้าใกล้คำตอบ ความรู้สึกผิดปกติก็ยิ่งทวีคูณ จนต้องตัดสินใจว่าจะเชื่ออะไร—ความทรงจำหรือเสียงที่อยู่ในหัว

เมื่อช่วงเวลาสีครามยามค่ำเริ่มเข้ามา เมืองทั้งเมืองกลับเปลี่ยนบรรยากาศแบบที่ใครอธิบายไม่ง่าย ตัวเอกพยายามยึดหลักฐานเท่าที่มี ตั้งคำถามกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นและสิ่งที่ตัวเองนึกว่าเคยรู้ ความผิดเพี้ยนที่สะสมทีละนิดทำให้การสื่อสาร การรับรู้เวลา และความน่าเชื่อถือของคนรอบข้างเริ่มสั่นคลอน ความสัมพันธ์ที่เคยพอมั่นใจก็เริ่มมีช่องว่าง และทุกครั้งที่เขาคิดว่าจับทิศได้ เรื่องใหม่ก็โผล่มาแทนที่คำตอบเก่า ระหว่างการไล่ตามความหมายของ “ความมืด” ที่เข้ามาใกล้ขึ้น ผู้ชมจะค่อยๆ เห็นว่าความกลัวครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากสิ่งที่เห็นเท่านั้น แต่อาจมาจากสิ่งที่ถูกกดไว้ลึกๆ ในตัวคน

หนังเดินเกมด้วยบรรยากาศหนักแน่น ช่วงเวลาสีครามถูกใช้เป็นเครื่องมือทำให้ทุกฉากรู้สึกคลุมเครือและกดดันมากขึ้น ความลุ้นอยู่ที่การตีความ—แต่ละสัญญาณไม่ได้ป้อนคำตอบตรงๆ ทว่าเพิ่มความไม่แน่ใจให้ผู้ชมต้องติดตามต่อ จังหวะการเล่าเรื่องค่อยๆ บีบพื้นที่ความมั่นใจของตัวละคร ทำให้ความตึงเครียดค่อยๆ ไต่ขึ้นโดยไม่ต้องอาศัยการเฉลยเร็วเกินไป

The Blue Hour (2015) อนธการ ทำงานได้ชัดที่สุดในเรื่องอารมณ์และความรู้สึกค้างคา มันไม่เร่งให้เข้าใจทั้งหมดตั้งแต่ต้น แต่เลือกให้ผู้ชมค่อยๆ สัมผัสว่าความจริงกำลังถูกบิดเบือนด้วยความกลัวและความทรงจำ จุดแข็งคือการเล่าแบบชวนคิดและบรรยากาศที่คุมโทนได้สม่ำเสมอ อย่างไรก็ตาม คนที่ชอบหนังที่เฉลยแบบตรงไปตรงมาอาจต้องใช้ความอดทนกับความคลุมเครือที่คงอยู่ตลอดเรื่อง

ข้อมูลเพิ่มเติมที่เกี่ยวข้อง