Pleasantville (1998) เมืองรีโมทคนทะลุมิติมหัศจรรย์

เรื่องย่อ+ข้อมูลหนัง Pleasantville (1998) เมืองรีโมทคนทะลุมิติมหัศจรรย์

• ชื่ออังกฤษ: Pleasantville
• ชื่อไทย: เมืองรีโมทคนทะลุมิติมหัศจรรย์
• ปีที่ออกฉาย: 1998

ครอบครัวคนหนุ่มสาวสองคนในปี 1990 จบลงด้วยละครซิทคอมในปี 1950 ซึ่งผลกระทบของพวกเขาเริ่มต้นขึ้นในความหมายทั่วไปที่เปลี่ยนโลกที่ไร้ไหวพริบ “Pleasantville” เป็นเด็กที่สมองติดขัดในช่วงปี 1950 เขาต้องอาศัยรายการซิทคอมเรื่อง “Pleasantville”
จากยุค 50 ที่น่ายกย่อง เพลแซนท์วิลล์เป็นเมเจอร์ ซึ่งจำนวนผู้อยู่อาศัยในอาคารนั้นบวมและมีคนหัวกระดูก ที่ “ความป่าเถื่อน” และชีวิตนอกเพลแซนท์วิลล์นั้นไม่เป็นที่รู้จักสำหรับผู้อยู่อาศัย สิ่งต่าง ๆ สวยงามใน Pleasantville เย็นวันหนึ่ง
การปรากฏตัวของเดวิดและเจนนิเฟอร์น้องสาวที่เป็นศัตรูของเขากลับกลายเป็นเรื่องแปลก เมื่อช่างซ่อมที่น่าประหลาดใจให้การยืนยันว่าพวกเขางงงันอยู่ไกล หลังจากการต่อสู้ระหว่างครอบครัว พวกเขาทำลายตัวเองอย่างผิดปกติในจักรวาลของ “พลีแซนท์วิลล์”
อีกไม่นาน เดวิดและเจนนิเฟอร์ควรเปลี่ยนตามวิถีชีวิตยุค 50 ของความอยากที่ถูกระงับและคุณสมบัติทางสังคมที่ไม่ธรรมดาอย่างเหลือเชื่อในขณะที่พยายามติดตามบ้านที่ดำรงอยู่ของพวกเขา

นักเรียนมัธยมปลาย เดวิดและเจนนิเฟอร์น้องสาวของเขามีชีวิตที่น่าประหลาดใจโดยสิ้นเชิง “เมืองรีโมทคนทะลุมิติมหัศจรรย์” เจนนิเฟอร์เป็นคนตื้นในขณะที่เดวิดทุ่มเทพลังงานส่วนใหญ่ของเขาในการดู Pleasantville ซิทคอมที่แยกจากกันในปี 1950
เกี่ยวกับครอบครัว Parker ที่มีเสน่ห์ เย็นวันหนึ่งขณะที่แม่ของพวกเขาไม่อยู่ เดวิดและเจนนิเฟอร์ทะเลาะกันเรื่องทีวีและตัดการควบคุมที่อยู่ห่างไกลออกไป ช่างซ่อมทีวีที่ฉงนสนเท่ห์ปรากฏตัวขึ้นและตื่นตากับข้อมูลของเดวิดเกี่ยวกับเพลแซนท์วิลล์
ทำให้เขามีตัวควบคุมที่ผิดปกติก่อนที่จะจากไป เมื่อพวกเขาใช้คอนโทรลเลอร์ เดวิดและเจนนิเฟอร์ถูกส่งไปยังจักรวาลที่แยกจากกันอย่างน่าประหลาดใจของ Pleasantville และไปสิ้นสุดที่ห้องนั่งเล่นของ Parkers เดวิดพยายามหยุดช่างซ่อมโดยส่งทีวีของ
Parkers ไปให้ แต่ช่างซ่อมยังพูดอีกว่าจักรวาลของ Pleasantville เหนือกว่าความเป็นจริงในปัจจุบันนี้ และพวกเขาควรจะโชคดีที่ได้อยู่ในนั้น

เดวิดและเจนนิเฟอร์ได้ตรวจสอบความแข็งแกร่งในทุกกรณี เมืองที่ไม่ธรรมดา เชื่อกันว่าตัวละครของ Bud และ Mary Sue Parker นั้นไม่มีไฟ และพนักงานดับเพลิงก็กอบกู้แมวจากต้นไม้ และผู้เช่าใน Pleasantville ไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ภายนอก ของเมืองของพวกเขา
เมื่อถนนทุกสายกลับคืนมาโดยมีโอกาสที่จะออกไปเป็นศูนย์ เดวิดเปิดโปงให้เจนนิเฟอร์เห็นว่าพวกเขาควรจะมีบุคลิกและไม่ทำให้เมืองวุ่นวาย เจนนิเฟอร์พยายามตามแผนของรายการให้ทัน ออกเดทกับเด็กคนหนึ่งจากโรงเรียนแต่ก็ยังมีเพศสัมพันธ์กับเขา
ความคิดที่มืดมนสำหรับเขาและทุกๆ คนในเมือง อย่างช้าๆ บางส่วนของ Pleasantville เปลี่ยนจากการแยกจากกันเป็นการซ่อนตัว รวมถึงดอกไม้บานและตัวอย่างแบบอย่างของ บุคคลที่สัมผัสกับผลกระทบใหม่ๆ ของความรู้สึกและการไตร่ตรองที่แปลกใหม่ เช่น หนังสือ ไฟ
และพายุเริ่มปรากฏขึ้น หลังจากที่เจนนิเฟอร์รู้จักเซ็กส์กับเพื่อนของเธอ ผู้สมรู้ร่วมจำนวนมากของเธอไปที่ Lover’s Lane เพื่อร่วมเพศและจบลงด้วย “สี” ในเวลาเดียวกัน

แพลแซนต์วิลล์คือเมืองที่ดูสมบูรณ์แบบเกินจริง ทุกอย่างเป็นระเบียบ มีรอยยิ้ม และคำตอบสำเร็จรูปสำหรับทุกวันของผู้คน จนกระทั่งครอบครัวหนึ่งที่บังเอิญหลุดเข้าไปเริ่มตั้งคำถามกับความจริงที่กำลังถูกทำให้ “เรียบ” จนลืมชีวิตจริง พวกเขาเจอทั้งความหวานและความบีบคั้น—เพราะยิ่งเริ่มเข้าใจ เมืองก็ยิ่งไม่ยอมให้ใครแตกต่าง

เหตุการณ์เริ่มจากการพาผู้มาเยือนไปสู่แพลแซนต์วิลล์ เมืองที่ความสุขทำงานเหมือนกฎระเบียบ ชีวิตประจำวันเดินไปตามจังหวะเดียวกัน ผู้คนแต่งตัว พูดคุย และโต้ตอบในแบบที่เหมือนถูกเขียนสคริปต์ไว้ล่วงหน้า เมื่อความสงสัยเริ่มก่อตัว ความเป็นจริงในเมืองก็เริ่มเผยรอยร้าว—บางอย่าง “ผิด” แบบที่ทั้งน่าหวาดหวั่นและน่าดึงดูดในเวลาเดียวกัน ความสัมพันธ์ในครอบครัวเริ่มสั่นคลอนเพราะแต่ละคนรับมือกับแรงกดดันไม่เหมือนกัน ฝ่ายหนึ่งพยายามปรับตัวเพื่อความปลอดภัย แต่อีกฝ่ายไม่สามารถกลืนความไม่สอดคล้องลงไปได้ จนการกระทำเล็กๆ ที่ดูเหมือนไม่มีพิษสง กลับกลายเป็นชนวนให้เมืองตั้งแนวรับและบิดเบือนความจริงมากขึ้น ขณะที่ความพยายามจะ “แก้” สิ่งที่เห็น ก็พาให้ทุกคนต้องเผชิญกับคำถามใหญ่กว่าเดิมว่า การเป็นตัวเองนั้นแลกกับอะไร และอำนาจของบรรทัดฐานที่ปกคลุมเมือง ทำงานอย่างไรเมื่อถูกท้าทาย

จุดเด่นอยู่ที่การเล่าเรื่องแบบค่อยๆ ขยายแรงกดดัน เมืองที่ดูเหมือนภาพฝันถูกใช้เป็นกระจกสะท้อนความกลัว การควบคุม และการไม่ยอมรับความหลากหลาย ขณะเดียวกันหนังยังเล่นกับความงามของความ “เรียบร้อย” เพื่อให้ผู้ชมรู้สึกว่าความสบายใจนั้นมีราคาซ่อนอยู่ นอกจากนี้พลวัตภายในครอบครัวทำให้เรื่องไม่ใช่แค่การผจญภัยในโลกแปลก แต่กลายเป็นการทดสอบความสัมพันธ์และคุณค่าที่แต่ละคนยึดถือ

Pleasantville (1998) เมืองรีโมทคนทะลุมิติมหัศจรรย์ ทำงานได้ดีในฐานะภาพสะท้อนสังคมผ่าน “เมืองที่สมบูรณ์แบบเกินจริง” หนังไม่รีบเฉลยทุกคำถาม แต่ใช้การเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศและพฤติกรรมของคนในเมืองเพื่อค่อยๆ เปิดมุมมองเกี่ยวกับความเป็นตัวเองและอำนาจของกฎเกณฑ์ แม้โทนจะโตขึ้นตามความตึง แต่แกนเรื่องยังยึดความสัมพันธ์ของครอบครัวเป็นหลัก ทำให้ความคิดเชิงสังคมไม่ลอยห่างจากอารมณ์ผู้ชม อย่างไรก็ดี คนที่คาดหวังจังหวะบู๊หรือคำตอบตรงๆ อาจต้องใช้เวลาเพื่อเข้าใจว่าหนังตั้งใจให้ “มองเห็นความอึดอัด” มากกว่าการพาไปสู่คำเฉลย

ข้อมูลเพิ่มเติมที่เกี่ยวข้อง