5.5เรื่องย่อ+ข้อมูลหนัง Killers (2010) เทพบุตรหรือนักฆ่าบอกมาซะดีดี
ชื่ออังกฤษ: Killers
ชื่อไทย: เทพบุตรหรือนักฆ่าบอกมาซะดีดี
ปีที่ออกฉาย: 2010
เจน คอร์นเฟลด์ต (แคตเธอรีน ไฮเกิล) อกหักช้ำรักจึงหนีมาพักร้อนที่ฝรั่งเศส ที่ซึ่งเธอได้พบกับหนุ่มหล่อในฝันของสาวๆ สเปนเซอร์ ไอเมส (แอชตัน คุตเชอร์) โดยเธอไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นนักฆ่ามือดีของรัฐบาล ที่คุ้นเคยกับชีวิตแปลกๆ ในยุโรป รวมทั้งรถแรงๆ สุดเปรี้ยว และสาวๆ ที่เปรี้ยวยิ่งกว่า ทั้งคู่ตกหลุมรักและแต่งงานกันแบบสายฟ้าแลบ เพื่อรักแท้นี้ สเปนเซอร์ยอมแลกชีวิตที่น่าทึ่งของเขากับชีวิตครอบครัวเรียบง่ายแสนสุข
เมื่อ “เทพบุตร” และ “นักฆ่า” ถูกดึงให้เข้าใกล้กันในงานที่ดูเหมือนมีเหตุผล แต่กลับกลายเป็นเรื่องของแผนซ้อนแผน พวกเขาต้องรับมือทั้งการตามล่า การปิดบังตัวตน และความสัมพันธ์ที่ยิ่งเล่นยิ่งซับซ้อน ระหว่างเส้นทางที่เต็มไปด้วยความระแวง ภารกิจเล็กๆ ที่ตั้งใจควบคุมทุกอย่างกลับเริ่มหลุดมือทีละนิด
เรื่องเริ่มจากการที่นักฆ่าถูกสั่งให้เข้าไปจัดการ “เป้าหมาย” ตามขั้นตอนที่วางไว้ ทว่าเมื่อ “เทพบุตร” ปรากฏตัวและเข้ามาเกี่ยวข้อง ความชัดเจนของคำสั่งก็เริ่มสั่นคลอน ทั้งคู่ต้องเลือกว่าจะเชื่อข้อมูลที่ได้รับหรือเชื่อสัญชาตญาณของตัวเอง กระทั่งการสืบสวนเริ่มทับซ้อนกับการแสดงบทบาท ทำให้บทสนทนาแต่ละคำดูเหมือนมีความหมายซ่อนอยู่ การเคลื่อนไหวในที่มืดไม่ได้เป็นเพียงการลงมือ แต่คือการทดสอบความตั้งใจและความภักดีของกันและกัน ในระหว่างทาง ความสัมพันธ์ที่ควรเป็นเส้นตรงกลับกลายเป็นเขาวงกตที่ยิ่งเข้าใกล้คำตอบยิ่งเจอคำถามใหม่
ความตึงเครียดถูกสร้างจากการสื่อสารและการตีความ ไม่ใช่แค่ฉากบู๊ เกมทางอารมณ์ทำให้คนดูรู้สึกว่าทุกอย่างอาจเป็นได้ทั้ง “กับดัก” หรือ “ความจริง” ภาพรวมของเรื่องทำให้การแฝงตัวมีน้ำหนัก เพราะแต่ละการตัดสินใจส่งผลต่อความไว้วางใจแบบทันที นอกจากนี้จังหวะการเดินเรื่องยังคงแรงกดไว้ตลอด ทำให้ผู้ชมต้องตามทันทั้งความลับและเป้าหมายที่เปลี่ยนรูปไปเรื่อยๆ
Killers (2010) เทพบุตรหรือนักฆ่าบอกมาซะดีดี เล่าเรื่องด้วยแรงขับจาก “ความไม่ไว้ใจ” และโครงสร้างที่ทำให้ผู้ชมต้องคอยประเมินข้อมูลใหม่เรื่อยๆ แม้จะเป็นงานแนวฆาตกรรมและการปฏิบัติการ แต่หัวใจกลับอยู่ที่การเล่นเกมทางใจและการสวมบทมากกว่าการพึ่งพาโชว์เดือดตลอดเวลา จุดเด่นคือความลื่นไหลของจังหวะและการชวนคิดจากบทสนทนาที่มีนัย ในขณะเดียวกัน บรรยากาศระแวงอาจทำให้บางคนรู้สึกเหนื่อยได้เล็กน้อยถ้าไม่ชอบเรื่องที่ต้องตีความตลอด
