Can You Ever Forgive Me? (2018)

เรื่องย่อ+ข้อมูลหนัง Can You Ever Forgive Me? (2018)

ชื่ออังกฤษ: Can You Ever Forgive Me?
ปีที่ออกฉาย: 2018

เมื่อลีอิสราเอลก้าวออกมาจากรสนิยมปัจจุบันเธอเปลี่ยนรูปแบบงานศิลปะของเธอเป็นการหลอกลวง

เมื่อชีวิตที่เคยพังทลายกลายเป็น “ทางเดียว” ที่ต้องเดินต่อ นักเขียนหญิงผู้มีเสน่ห์แบบเจ็บๆ เริ่มใช้ทักษะการเล่าเรื่องรับมือความยากจนและความสัมพันธ์ที่สลายไป เธอค่อยๆ ไขว่คว้าความหมายของศีลธรรมในแบบของตัวเอง—และพบว่า การขอพื้นที่อยู่ต่อ อาจไม่ง่ายไปกว่าการขอโทษเลยสักนิด

หลังจากพลาดพลั้งกับอดีตที่ตามหลอกหลอน ชีวิตของนักเขียนหญิงคนหนึ่งต้องพึ่งพา “การเขียน” เพื่อแลกกับความอยู่รอด แต่ยิ่งต้องปรับตัวกับสภาพจริง เธอยิ่งเห็นชัดว่าความสามารถในการเล่านั้นไม่ได้แปลว่าจะมีใครพร้อมให้อภัยหรือยื่นมือให้ ทุกบทที่เธอเขียนจึงกลายเป็นทั้งอาวุธและกระจกส่องตัวเอง

ด้านหนึ่ง เธอพยายามรักษาความเป็นตัวเองท่ามกลางความสัมพันธ์ที่ตึงและความคาดหวังที่ไม่เคยลดลง อีกด้านคือความสัมพันธ์ใหม่ที่ดูเหมือนจะช่วยพยุง แต่ก็แลกมาด้วยคำถามเรื่องความจริงใจและเส้นแบ่งระหว่าง “การช่วยเหลือ” กับ “การใช้กัน” ขณะที่ความจำเป็นทางเงินทำให้ทางเลือกแคบลง เธอยิ่งต้องรับมือกับบทสนทนาในใจที่หนักขึ้นเรื่อยๆ ว่าเธอพร้อมรับผิดชอบกับสิ่งที่เคยทำหรือไม่

หนังค่อยๆ ปรับจังหวะจากชีวิตประจำวันไปสู่ความตึงของทางอารมณ์ โดยให้ผู้ชมสังเกตว่าคำพูดธรรมดาๆ สามารถเป็นได้ทั้งการป้องกัน การยอมแพ้ และการขอความกรุณาแบบที่ไม่ยอมเอ่ยตรงๆ

พลังของเรื่องอยู่ที่ “คำพูด” และวิธีที่ตัวละครใช้ถ้อยคำปกป้องตัวเอง หนังเล่าแบบคมกริบแต่ไม่เร่งให้รู้สึกผิดทันที ทำให้การตัดสินใจของตัวละครมีน้ำหนัก

อีกจุดที่เด่นคือการสลับระหว่างมุกขื่นกับความเปราะบาง เธอไม่ได้ถูกจัดให้อยู่ฝั่งถูกหรือผิดอย่างง่ายๆ—ความซับซ้อนนั้นทำให้ผู้ชมติดตามว่าเธอจะเดินต่อด้วยท่าทีเดิมหรือจะเปลี่ยนเมื่อสถานการณ์บังคับ

บรรยากาศความโดดเดี่ยวถูกวางไว้แนบแน่นในชีวิตประจำวัน ทำให้ความสัมพันธ์แต่ละช่วงดูเหมือน “ต่อรอง” มากกว่าจะเป็น “ความหวัง”

Can You Ever Forgive Me? (2018) เลือกเดินบนเส้นบางๆ ระหว่างการเอาตัวรอดกับศีลธรรม ทำให้ความสัมพันธ์และการตัดสินใจไม่เคยขาวหรือดำ หนังชี้ให้เห็นว่าคนเรามักอยากได้การให้อภัย แต่ก็กลัวว่าตัวเองจะต้องยอมรับความจริงอย่างเต็มที่เสียก่อน

ถ้าคุณชอบเรื่องที่พาตัวละครลงลึกในความคิดและความรู้สึกมากกว่าการเร่งดราม่า ตัวนี้น่าจะตรงรสนิยม เพราะความสนใจไม่ได้อยู่ที่ “เกิดอะไรขึ้น” เท่านั้น แต่อยู่ที่ “ทำไมถึงทำแบบนั้น” มากกว่า

ข้อมูลเพิ่มเติมที่เกี่ยวข้อง