Apprentice (2016) เพชฌฆาตร้องไห้เป็น

เรื่องย่อ+ข้อมูลหนัง Apprentice (2016) เพชฌฆาตร้องไห้เป็น

ชื่ออังกฤษ: Apprentice
ชื่อไทย: เพชฌฆาตร้องไห้เป็น
ปีที่ออกฉาย: 2016

ให้ตายเถอะ ผมขอดูหนังแบบนี้เป็นครั้งสุดท้าย” ผมพูดกับตัวเองขณะชมภาพยนตร์สัญชสาติสิงคโปร์เรื่อง “Apprentice” หรือในชื่อภาษาไทยว่า “เพชฌฆาตร้องไห้เป็น” ไปได้แค่ไม่ถึงครึ่งเรื่อง ซึ่งจุดนี้ต้องขออธิบายก่อนว่า ตนเองเป็นคนที่ Sensitive กับเรื่องราวของชีวิตของผู้ต้องขังในคุกมาก ยิ่งเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับนักโทษที่รอวันประหารนี่ยิ่งแล้วใหญ่ ส่วนตัวมองว่าการตายแบบรู้วันตายคือความทรมานที่สุดอย่างหนึ่งของชีวิตมนุษย์ เวลาที่นับถอยหลังช้าๆพาเราใกล้ความตายไปวันแล้ววันเล่า และเมื่อเวลานั้นมาถึง ตรงจุดนั้น มันคือความตื่นตระหนก ความหวาดกลัวในขั้นสูงสุด ถึงขนาดขาอ่อน ฉี่แตก ขี้ราดก็มีให้เห็นจนเป็นเรื่องปกติ

ในโลกที่หน้าที่และกฎเกณฑ์มาก่อนความเมตตา ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นเพชฌฆาตเริ่มถูกลากให้เผชิญคำถามหนักๆ ว่า การทำตามคำสั่งโดยไม่มองผลลัพธ์ จะยังเรียกว่า “ความถูกต้อง” ได้อย่างไร ขณะที่เขาต้องรับมือกับงานที่ทำให้มือสั่นและหัวใจเจ็บลึก เรื่องเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นแค่เหตุการณ์ระหว่างทางค่อยๆ พาเขาเข้าใกล้ความจริงบางอย่าง และทำให้ทุกการตัดสินใจมีน้ำหนักเกินกว่าจะหลอกตัวเองได้

หลังจากรับภารกิจในการลงโทษตามหน้าที่ เพชฌฆาตยังคงใช้ชีวิตอยู่กับความเงียบงันและพิธีกรรมที่คุ้นเคย ทว่าเมื่อความใกล้ชิดกับผู้คนและรายละเอียดของคดีเพิ่มมากขึ้น เขากลับเริ่มเห็นรอยร้าวในระบบที่ทำให้ทุกอย่างดูเป็นเรื่อง “จำเป็น” งานที่เคยเป็นเส้นตรงเริ่มซับซ้อนเมื่อความสัมพันธ์บางอย่างทำให้เขาไม่อาจมองผู้ถูกกระทำเป็นเพียงตัวเลขหรือเงื่อนไข เขาพยายามยึดหลักคิดเดิมเพื่อรักษาตัวเองไม่ให้พัง แต่ยิ่งพยายามเก็บความรู้สึกไว้ ความเงียบก็ยิ่งกลายเป็นเสียงสะท้อนที่ดังขึ้น จนต้องเลือกว่าจะยังเดินตามคำสั่งต่อไป หรือยอมรับว่าใจคนก็มีสิทธิ์เจ็บปวดและสำนึกได้เช่นกัน ระหว่างทางเรื่องราวค่อยๆ เผยให้เห็นว่าปมในอดีตไม่ได้ไกลตัว และการปล่อยผ่านครั้งหนึ่งอาจทิ้งรอยไว้ยาวนานเกินคาด

หนังทำงานเด่นที่ “ความสั่นของคนในบทบาทที่โหดร้าย” ไม่ได้ใช้แค่ความรุนแรง แต่เน้นผลกระทบทางใจที่สะสมจนเห็นชัดในท่าทีและจังหวะการตัดสินใจ ภาพรวมชัดเจนเรื่องการตั้งคำถามต่อความยุติธรรมแบบระบบ ขณะเดียวกันก็ยังรักษาความลื่นไหลด้วยการเล่าเรื่องที่ค่อยๆ เพิ่มความกดดันจากสิ่งเล็กๆ ให้กลายเป็นคำตอบใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

Appprentice (2016) เพชฌฆาตร้องไห้เป็น คือเรื่องที่ว่าด้วยศีลธรรมและความรับผิดชอบมากกว่าความสะใจ มันไม่เร่งคำตอบหรือหาคำสรุปให้เร็ว แต่เลือกให้ผู้ชมค่อยๆ รับรู้แรงกดทางใจผ่านสถานการณ์ที่ท้าทายการยืนอยู่ใน “บทบาทเดิม” ข้อดีคืออารมณ์และน้ำหนักตัวละครจับต้องได้ ส่วนบางช่วงอาจรู้สึกหนักและช้าในจังหวะการปูความคิด แต่ถ้าคุณชอบหนังที่ใช้ความเงียบและการสั่นคลอนภายในพาไปสู่คำถาม หนังเรื่องนี้จะพาคุณอยู่กับมันได้นาน

ข้อมูลเพิ่มเติมที่เกี่ยวข้อง