7.4เรื่องย่อ+ข้อมูลหนัง Alice in Wonderland (1951) อลิซท่องแดนมหัศจรรย์
ชื่ออังกฤษ: Alice in Wonderland
ชื่อไทย: อลิซท่องแดนมหัศจรรย์
ปีที่ออกฉาย: 1951
เมื่อสาวน้อย อลิซ (แคธริน โบมอนต์) วิ่งไล่ กระต่ายขาว (บิลล์ ธอมป์สัน) ที่กำลังเร่งรีบไปจนถึงโพรงกระต่าย การเดินทางอันน่าทึ่งในดินแดนมหัศจรรย์ก็เริ่มต้นขึ้น อลิซหลงเข้าไปในสถานที่ที่พิสดารพันลึก มีแต่ความน่าฉงนมากขึ้นเรื่อยๆ เธอได้พบกับสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดมากมาย อาทิ แมด แฮตเตอร์ (เอ็ด วินน์) มาร์ช แฮร์ (เจอร์รี โคลอนนา) คู่แฝด ทวีเดิลดี ทวีเดิลดัม (เจ. แพต โอมัลลีย์) แมวฉีกยิ้ม (สเตอร์ลิง ฮอลโลเวย์) และราชินีแดง
เมื่ออลิซเผลอตามสิ่งที่ชวนสงสัยเข้าไป เธอกลับพบว่าตัวเองเดินทางสู่แดนแปลกประหลาดซึ่งภาพลักษณ์ของตรรกะและความเป็นเหตุเป็นผลค่อยๆ กลายเป็นปริศนา ผู้คนและสิ่งมีชีวิตที่เธอพบดูจริงจังอย่างยิ่ง แต่คำอธิบายที่ได้รับกลับทำให้สับสนยิ่งกว่าเดิม ในระหว่างการตามหาทางกลับ เธอต้องใช้ทั้งความกล้า ความคิด และสัญชาตญาณเพื่อรับมือกับกฎเกณฑ์ที่เปลี่ยนไปมา
อลิซเริ่มต้นจากช่วงเวลาที่เด็กคนหนึ่งกำลังเผลอไหลไปกับความอยากรู้ ก่อนจะพาตัวเองเข้าสู่โลกที่ไม่ยอมให้เธอ “เข้าใจง่ายๆ” ทุกอย่างในแดนมหัศจรรย์สลับบทบาททั้งขนาด รูปร่าง และความหมายของสิ่งรอบตัว เธอพบกับตัวละครที่พูดด้วยตรรกะของตัวเอง ราวกับว่าความสับสนเป็นส่วนหนึ่งของการสนทนา ระหว่างนั้น สัญญาณเล็กๆ ที่ดูเหมือนไม่สำคัญกลับชี้ทางให้เธอค่อยๆ ตระหนักว่าที่นี่ไม่ใช่แค่โลกประหลาด แต่เป็นพื้นที่ที่ความคิดของคนเรามีผลต่อการมองเห็นและการตัดสินใจ
อลิซพยายามหาคำตอบและหาทางกลับบ้าน ทว่าเส้นทางกลับไม่ได้มาพร้อมคำตอบตรงไปตรงมา เธอต้องเดินผ่านสถานการณ์ที่ทั้งชวนงงและชวนตั้งคำถามกับ “ความถูกต้อง” ไปพร้อมกัน การปะทะกับความกดดันและความคาดหวังของตัวละครรอบตัวทำให้เธอเติบโตขึ้นในแบบที่ไม่ใช่แค่เรื่องของการหลุดพ้นจากกับดัก แต่คือการเรียนรู้ที่จะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเข้าใจได้ในโลกที่ไม่มีใครรับประกันว่ามันจะถูกต้องตลอดไป
จุดเด่นอยู่ที่บรรยากาศฝันปนหลอนที่ทำให้การสนทนาและการเผชิญหน้าดูทั้งตลกและกดดันในเวลาเดียวกัน ภาพรวมของเรื่องเล่นกับตรรกะที่ “ดูเป็นเหตุเป็นผล” เฉพาะในกฎของแต่ละตัวละคร ทำให้การไล่ตามคำตอบของอลิซมีแรงดึงดูดเป็นของตัวเอง อีกทั้งความแปลกของโลกถูกออกแบบให้สัมพันธ์กับการโตของตัวเอก ไม่ใช่แค่ความบันเทิงด้านภาพ
Alice in Wonderland (1951) อลิซท่องแดนมหัศจรรย์ ทำงานได้ดีในฐานะเรื่องที่พาผู้ชมเข้าไปเล่นกับความหมายของตรรกะและการเติบโต ภาพและจังหวะการเล่าเรื่องทำให้ความแปลกประหลาดไม่เคย “นิ่ง” แต่ยังมีความเป็นอารมณ์ที่คอยขยับความรู้สึกจากความอยากรู้อยากเห็นไปสู่ความระแวงและการตั้งมั่นกับตัวเอง
อย่างไรก็ตาม บางช่วงอาจต้องอาศัยใจที่ยอมรับความคลุมเครือ เพราะบทสนทนาและเหตุการณ์ถูกจัดวางให้ชวนตีความมากกว่าตอบตรงๆ ถ้าคุณชอบนิทานที่มีชั้นเชิงและรู้สึกสนุกกับการไล่จับตรรกะที่ซ่อนอยู่ เรื่องนี้จะตอบโจทย์ได้มากทีเดียว
