เสียง : ไทย
N/A
HD
เรื่องย่อ+ข้อมูลหนัง โปสการ์ดที่ไม่มี….ที่มา (2015) Postcard From Nowhere
ชื่ออังกฤษ: โปสการ์ดที่ไม่มี….ที่มา
ชื่อไทย: Postcard From Nowhere
ปีที่ออกฉาย: 2015
เรื่องราวของความทรงจำที่แตกต่างระหว่างคน 3 คน ที่โคจรมาพบกันโดยมีโปสการ์ดประสานรอยต่อระหว่าง สายลม(ลีโอ พุฒ) ชายผู้ซึ่งเก็บเกี่ยวประสบการณ์ชีวิตด้วยภาพถ่าย เขต(อ้น สราวุธ) ผู้ซึ่งสละได้แม้กระทั่งควาทรงจำเพื่อ กานดา(จุ้มจิ้ม วรนันท์) คนที่เขตรัก กานดาหญิงที่มีความเพียบพร้อมทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นฐานะ หน้าตาหรือแม้กระทั่งความรัก แต่ความรักของกานดาก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คาดฝัน เรื่องราวความรักและความทรงจำของคนทั้ง 3 คนนี้ กับเปรียบเสมือนดวงดาวทั้ง 3 ดวงที่ส่องแสงหากันเหมือนดั่งความรู้สึกดีๆที่มีต่อกัน แต่ก็ไม่อาจบรรจบกันได้ มีเพียงโปสการ์ด 1 ใบ ที่สามารถถ่ายทอดความรู้สึกและวนเวียนให้ดาวทั้ง 3 ดวงนี้ได้รับรู้ สุดท้ายความสมบูรณ์ของหลากหลายความทรงจำนี้ อาจลงเอยด้วยความสุขของทั้ง 3 คน ที่สามารถเติมเต็มความสมบูรณ์ให้กันตลอดไป
นักเขียนหนุ่มที่พยายามทำใจจากอดีต ได้เผลอเข้าไปพัวพันกับเรื่องราวของ “โปสการ์ด” ที่เหมือนจะเชื่อมโยงกับคนที่หายไปและช่วงเวลาที่ไม่ควรถูกลืม ภาพที่ส่งมาพร้อมลายมือแปลกประหลาด ทำให้เขาต้องไล่เรียงเงื่อนงำทีละชิ้น ทั้งความจริงที่ซ่อนอยู่ในความทรงจำ และความตั้งใจของผู้ที่ทิ้งร่องรอยไว้ให้เขาเจอ
เรื่องเริ่มจากการที่นักเขียนกลับมาตั้งหลักกับชีวิตใหม่ ทว่าความว่างเปล่ากลับถูกเติมด้วยรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่เข้าที่ไม่เข้าทาง โปสการ์ดใบหนึ่งพาเขาไปพบสถานที่ เศษข้อมูล และชื่อบุคคลบางอย่างที่เขารู้สึกคุ้น ทั้งที่ไม่แน่ใจว่าคุ้นจากความจริงหรือความฝัน กระทั่งการสืบเดินไปพร้อมอารมณ์ที่เริ่มสั่นคลอน เขายิ่งสังเกตเห็นว่าแต่ละคนที่เขาพบ มีคำตอบเพียงบางส่วน และบางคำพูดเหมือนถูกเลือกมาเพื่อกันเขาออกจากความหมายที่แท้จริง
ยิ่งตามหา เขาก็ยิ่งต้องเผชิญกับสองสิ่งพร้อมกัน คือความพยายามเรียบเรียงความทรงจำของตัวเอง และการรับรู้ว่ามีใครบางคน “จัดการ” เรื่องเล่าให้กลายเป็นกับดัก เงื่อนงำไม่ได้มาทางตรงๆ แต่จะปรากฏเป็นภาพความรู้สึก ความเชื่อ และความเงียบที่พูดแทนคำตอบ ในจังหวะที่เขาคิดว่าค้นพบความเชื่อมโยงแล้ว เรื่องกลับพลิกให้ต้องกลับไปตรวจทานตั้งแต่ต้น ว่าทุกสิ่งที่เห็นและได้ยินนั้น คือความจริงหรือส่วนหนึ่งของเกมทางอารมณ์
แก่นของหนังอยู่ที่บรรยากาศหม่นๆ และการเล่าแบบค่อยๆ ขยับความสงสัย ผ่าน “โปสการ์ด” ที่ทำหน้าที่เหมือนตัวเชื่อมระหว่างความทรงจำกับปริศนา ความตึงไม่ได้มาจากการไล่ล่า แต่จากคำถามที่ยิ่งตอบยิ่งรู้สึกไม่ครบ และรายละเอียดเล็กๆ ที่ทำให้คนดูอยากนั่งทวนเหตุการณ์ตาม
อีกจุดที่เด่นคือการพาคนดูเข้าใกล้โลกของผู้เล่าเรื่องโดยไม่ให้ปลายทางชัดเกินไป หนังเล่นกับความไม่แน่นอนของสิ่งที่เรียกว่าความทรงจำ และทำให้ความรู้สึกของตัวละครกลายเป็นแรงขับของการเดินเรื่อง
หนังเรื่องนี้เดินด้วยจังหวะที่เน้นความสงสัยมากกว่าความบันเทิงแบบตรงๆ เสน่ห์อยู่ที่บรรยากาศและธีมเรื่องความทรงจำที่อาจบิดเบือนตัวเราเอง รวมถึงวิธีที่ปริศนาค่อยๆ เปิดช่องให้คิดตามมากกว่าการเฉลยแบบกะทันหัน
อย่างไรก็ตาม หากใครชอบเรื่องที่เดินไวหรือให้คำตอบชัดตั้งแต่ต้น อาจรู้สึกว่าการไล่เงื่อนงำใช้เวลาพอสมควร แต่เมื่อปล่อยให้หนังพาไปกับความคลุมเครือนั้น จะยิ่งเห็นว่าทุกภาพและทุกบทสนทนาเป็นชิ้นส่วนของความรู้สึกเดียวกัน
